Welkom

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Barst!

op .

angry

Om de twee weken gaat Floris op zaterdagvoormiddag naar zijn papa tot zondagnamiddag. Onze huidige regeling verloopt gelukkig behoorlijk goed. Maar aangezien iedereen die zaterdagochtend dan thuis in weekendmodus verkeert, is dat altijd een race tegen de tijd. Want Floris is nu eenmaal nooit gehaast. Maar ik sta erop dat hij gewoon klaarstaat met zijn valiesje en selectie speelgoed… zucht. Tot dusver zwaai ik de kleine man dus keer op keer uit in mijn pj’s en een ongelofelijk week hart. Het IS dan al maar voor een dag, ik weet het. Maar toch. Het heeft een vreemd effect op me:

Haast vlak voor elk afscheid pieken Floris en ik namelijk met een emotionele vloedgolf. Hij treuzelt, luistert niet van de eerste keer en haalt àl zijn speelgoed uit om daarna een selectie te maken… Uiteindelijk verschijnt dat kort lontje en loopt het fout. Ik verhef mijn stem, daar wordt Fje instant verdrietig van en hij roept dat dan uit :/ Ik wou dat het anders was, maar het overheerst. We voelen allebei dat er een moment van afscheid volgt en dat maakt ons uiterst prikkelbaar. Gelukkig is de liefde te groot en knuffelen we gauw weer alsof er niets gebeurd is.

Toch bleef het afgelopen zaterdag door mijn hoofd spoken... Floris was nog maar net de deur uit en ik vond al meteen iets om af te geven op Jeroen. Waarom toch he. Hij blijft er gelukkig kalm onder, maar ik voel dat ik mentaal aan het rondspartelen ben. Boos en opgejaagd met ogen die vollopen vlucht ik stiekem weg naar boven. Even stoom afblazen en hopen dat die bui snel overwaait. Maar in volle overgave stoot ik mijn teen regelrecht tegen een plank. Wat gehinkel en auwauwauw, gebeurt wel vaker dus het zal zo wel over zijn. De soort verplaatsing van ‘pijn’ is bij deze dus gebeurd en ik ga weer richting badkamer. Waar ik in de douche precies toch moeilijk water verdraag op dat teentje? Na een dag manken blijkt er een barst in te zitten. Spalken en klaar.
Pff, soms is het toch teen en tander. Mijn Floris, sorry! Liefs van mama Angrybird xx

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Babyspecial 2017

op .

HBVL

Staan we lekker te shinen ;)

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Tournée Minerale

op .

Tournée minerale

Aangezien ik recent bijna een jaar alcoholvrij ben geweest (lees: zwanger + borstvoeding) had ik dit jaar zoiets van meedoen-euhm-nee.
Maar hey, succes aan alle deelnemers (waaronder mijn papa), leuk initiatief! Volhouden en daarna dansen dansen en koude pintjes #schol :p

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Knuffels

op .

Knuffexplosie

Vroeger was er die beer van Robijn op de televisie. Wou ik zo graag hebben, maar die bestond niet 'in het echt'. Zo'n Droomfabriekbeertje stak ook altijd mijn ogen uit, jongens toch. En Schanulleke stond ook jaarlijks in mijn brief aan de Sint. Helaas, merchandising ging destijds niet veel verder dan Amedee van VTM.  Maar hey, ik had echt wel genoeg knuffels dus wil zeker niet klagen. 

Als ik kijk naar Floris zijn collectie, beloof ik mezelf keer op keer dat hij er nu écht geen nieuwe meer nodig heeft. De kasten puilen uit. Toch komt de kleine man regelmatig thuis met een nieuw exemplaar ('gekregen van')... dat verdwijnt al gauw tussen de menigte. Wekelijks selecteert hij een aantal favorieten en die krijgen dan een ereplaats in zijn bed. Veel meer betekenen zijn furry friends niet dezer dagen.
In het begin toen we verhuisd waren, gaf onze buurman Floris op wekelijkse basis knuffels kado. Hij blijkt een fervent kermisbezoeker te zijn (lees: neemt de trein naar kermissen overal in België) en bezit daarom een ruime collectie onaangeraakte reuzeknuffels, vaak met van die lelijke uitvergrote ogen. Intussen heb ik die stroom gestaakt, want het ging er zwaar over. Toen Floris een op kinderformaat Mercedes AMG kreeg met 3 soorten Japanse hardcoremuziek uit de woofers, heb ik vriendelijk duidelijk gemaakt dit aub te stoppen. Floris rijdt nu occasioneel bij mijn ouders thuis eens rond in zijn reuzachtige chromé cabrio op afstandsbediening (ik heb er ook geen plaats meer voor). Bon, wat ik wil zeggen is dat naast de normale knuffels mijn kleine vent dus nog een tent vol van die gigantische pluchen dieren bezit.

Toen er vorige week een vriendje kwam spelen, hadden ze het er niet beter op gevonden dan ALLES uit de kasten te halen: speelgoed, spelltjes, verkleedkleren, puzzels en knuffels verspreid over de vloer en in bed. De dag erna besefte ik dat 'snel' opruimen een illusie was en heb ik maar ineens écht opgeruimd. Mijn koffer zit vol met aaibare en minder-aaibare dieren, klaar voor het opvangcentrum. Floris stond er gelukkig ook volledig achter toen ik zei dat er kindjes zijn die geen enkele knuffel hebben. Werkte dit ook maar met eten?! ;)

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Maxicosi muscles

op .

mom carrying it all

Ik zie veel Maxicosi’s op het onderstel van de babywagen in de stad. Alle begrip om korte afstanden te overbruggen, hoor. Maar zelf voelde ik geen behoefte de opzetstukken voor mijn Bugaboo te kopen. Will zit in zijn maxicosi in de auto, in de kar in de supermarkt en wanneer ik hem afzet op de creche. En dat laatste is geen lachertje. Toch niet voor mij; voor zij die me zien ploeteren waarschijnlijk wel. Met pampertas aan een arm en baby van 9 kilo in maxicosi van ongeveer evenveel kilo aan de andere arm probeer ik elegant van en naar de auto te gaan.
Erg handig draagt die Maxicosi ook niet bepaald?!* Ik begrijp dat het qua veiligheid hoognodig is, hoor. Maar met mijn poging tot hoge hakken vanmorgen dacht ik: hier moet ik vandààg over schrijven. En momenteel is het nog winterseizoen, waarmee ik bedoel dat binnenkort –wanneer Will nog wat sappige kilo’s bijkomt- deze manoeuvers gelijk zullen staan aan een gegarandeerde zweetreet. Man man, hoe zwaar is dat toch! Mijn armen zijn intussen wat gewend en aan die spieren is dus geen sportschool gerelateerd.
Soit, nog een dik half jaar en stappen is een feit. Blijft het bakje lekker in de auto en calculeer ik een kwartier langer in om van en naar de opvang te gaan. Babysteps, babysteps.

*Ow ow ow!
Met wat gegoogel ontdek ik hier als bij donderslag de Cocobelt. Nog nooit gezien… iemand ervaring met dit ding? https://www.cocobelt.com/be/
Ik ga het –van zodra terug in voorraad- alleszins uittesten. Binnenkort een review op de GETEST-pagina!


Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Yes!

op .

Rock mommy

Weer een nieuwe lading herkenbaarheid om eens hartelijk te lachen op mijn Pinterest bord Motherhood.

www.pinterest.com/mooiemam
www.pinterest.com/mooiemam/motherhood
-> volgen volgen volgen (discobaar-a-moeder-gewijs)


Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Baby Blue Eyes

op .

Baby Blue Eyes

Dit plaatje heb ik ingestuurd voor de Babyspecial. VERLIEFD! Willie-Blue-Eyes is een half jaar en lijkt zijn blauwe kijkers te houden. Netjes geërfd van zijn oma... en daar ben ik he-le-maal niet kwaad om ;)

>> Inschrijven voor de Babyspecial kan nog tot 20 januari op www.babyspecial.be

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Postnatale shizzle II

op .

mommy with the fluffy hair

Van Becky with the good hair naar Mommy with the fluff hair... lees even mee:

Een dikke (ha!) week voor De Bevalling sta ik voor de spiegel en bedenk me dat mijn kapsel oer-maar-dan-ook-oersaai is. Tegenwoordig heeft iedereen zo'n lekkere lob (long bob), en dat wil ik ook. Mijn 'naturel' kleur categoriseer ik ook radicaal onder de S van snurk. Ik bel mijn kapster en mag meteen namiddag gaan. Blij! Enkele uren later heb ik een coupe soleil met keigezonde punten (ah ja, want er is zo'n goeie 15 centimeter afgeknipt). Had ik dit maar eerder gedaan... not.
Want lieve mensen, op dat moment waren mijn haren op hun best dankzij de hormonen. Maar eenmaal bevallen verandert het hele zaakje op mijn hoofd. Eerst en vooral hou ik vocht op. Lees: fat face. Combineer dat met een nieuwe coupe en dat gaf niet het beste resultaat. Ook het ontkleuren kreeg zijn uitwerking met het zonneke op mijn bol. Hier en daar een toefje stro in plaats van haar, ik heb meer olie gesmeerd dan een doorsnee garagist denk ik. Het enige wat stand hield waren mijn punten. Die genieten nog na van hun stevige knipbeurt.

Om het allemaal nog wat erger te maken, krijg ik met de wissel van de seizoenen een zekere vorm van haaruitval. Voordien verloor ik quasi geen haar; nu graai ik door mijn bos en heb ik er drie vast. Droevig word ik daarvan... Ik blijk na een bloedafname een hoop vitaminentekort te hebben en ga er tegenaan. Spuitjes B12 en pilletjes D. Bij de apotheker koop ik een doosje Anacaps op aanraden van een vriendin. Elke dag een pilletje. En de crèmeshampoo haal ik ook in huis. Voorlopig nog geen resultaat, maar dat duurt wel eventjes. Keep y'all posted onder de rubriek 'Getest'!

Maar hey, stay positive! Ik hèb nog haar op mijn hoofd en voorlopig ook in alle kleuren behalve grijs. Shit could be worse. En anders ga ik weer voor een kort kopke deze zomer, nah. #fistpump #mrsbrightside

Lees hier ook deel I van Postnatale shizzle

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

"Lewis"

op .

Lewis

Toen Will nog in mijn buik zat, vertelde Floris honderduit tegen iedereen over zijn toekomstige broertje "Lewis". Huh?! Floris koos blijkbaar in zijn uppie die naam voor zijn broer... hij had wel erg veel sympathie voor het karakter uit de film Meet the Robinsons (foto). Owkay, die naam was geen onmiddellijke no go, maar ook niet onze eerste keus. We hebben dus geprobeerd tot het einde om op hem in te praten, maar Lewis moest en zou het zijn (zo sprak hij ook dagelijks tegen broer-in-buik).
Twijfel alom, want misschien zou dit al een slechte start zijn voor de broertjesband? Nemen we dit eventueel als tweede naam? Of geven we echt toe aan Floris zijn willetje (ahaha)? Bon, op het moment dat Floris ons uiteindelijk vervolledigde in de bevallingskamer en zijn broertje voor het eerst in het echt zag, stelden we hem voor als Will. Met ingehouden adem keken we naar elkaar. Floris glimlachte breed. 'Hallo lieve Will, hier is grote broer'.  Lewis is nooit meer ter sprake gekomen ;)

Just for the fun of it; onze namenlijst anno 2016:
Boy: Will, Maurits, Jules, Harvey, Elliot, Leo, Julian,... Lewis?


Hey hey, binnenkort is er trouwens weer de Babyspecial van Het Belang van Limburg, altijd leuk te snuisteren tussen die snoetjes en namen!
Schrijf je uk in voor 20 januari >> www.babyspecial.be <<

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Food fighter

op .

True that!

Fier dat ik was, zo’n jaar of vier geleden toen Floris werkelijk àlles at. Asperges, vis, alle soorten fruit, soep. Vandaag beperkt zijn menukaart zich slechts tot een handvol gezonde zaken… En dan mag je weten dat hij ’s middags op school al warm eten krijgt. Maar het gaat verdorie moeilijk, met meneertje zijn complimenten. Ik hoop al een tijdje op ‘het einde van deze fase'; het plaatje hierboven zou misschien wel eens kunnen kloppen ;)

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Diapergate

op .

strijkapp protjes

We zetten 2017 in met een uitje naar Durbuy. Het vriest dus voorzie ik een zak vol sjaals, mutsen, handschoenen en reservekledij. Wat een volksverhuis toch altijd, he? Een uurtje later zijn we er al, geen idee dat de Ardennen zo dicht bij huis lagen. We parkeren en wat blijkt... we zijn 'de zak' vergeten. Geen paniek, in de pampertas zitten nog handschoenen van Floris en er is ook een kerstmarkt waar we de nodige zaken eventueel kunnen bijkopen. Keeping it cool here.

Na een heus sneeuwballengevecht en wat gekuier tussen de kraampjes krijgt onze kleinste telg honger. We warmen binnen in een brasserie lekker op terwijl Will op mijn schoot zit met zijn fles melk. Plots voel ik het behoorlijk warm worden down under... Alarm! Jeroen en ik schieten in actie en stellen alles in gereedheid voor Operatie Pamper Verversen. Immers, de dag voordien (eveneens op resto) had Will een accident waarbij alles langs zijn pamper was gelopen. Not again this time... dachten we. Maar helaas, het kwaad was al geschied. Poop everywhere. Ik grijp z'n wippende beentjes maar ze glippen uit mijn handen waardoor de currygele smurrie zich nog verder verspreid. This isn't really happening, is it (#kakaanmijnhand)?! Jeroen en ik proberen met z'n tweeën de schade te beperken, maar het ging te snel. Mijn (ook nog) laatste natte doekjes gebruik ik om Pampermans weer proper te maken. Alleen... zijn reservekleertjes lagen voor één keer in die bewuste tas.... thuis in de gang! Stonden we dan, met ons bloot ventje in al zijn contentement. Intussen komt Floris aan mijn broek trekken om te zeggen dat hij honger heeft. Hij herhaalt het nog zo'n vijf keer, zonder gehoor te geven aan mijn antwoord dat het zo wel zal komen. 'Mama ik heb honger en kan niet meer wachten!' en hoppa... ik schiet uit mijn krammen. Vuurwerk in mijn hoofd, trop is teveel.
Jeroen zegt even te kalmeren en rustig te gaan zitten terwijl hij Will wikkelt in mijn sjaal. Klets! Stoot hij daarmee mijn glas cola om; 20cl in vrije val in de pampertas. Aargh! Ken je dat van die nervous breakdown? Close. Very close...

Maar als sterk koppel moet je kunnen relativeren, vergeven en vergeten en dat kunnen we gelukkig. Zo hebben we ons tripje in alle rust (en ook wel een beetje kou) verdergezet en nog genoten van elkaar en van Durbuy. Wandelen, foto's, centje gooien en een wens doen, pannekoek voor de mannen, glas bubbels voor de mama,... Wat een ongelofelijk gezellig en onvergetelijk stadje ;)

Enkele foto's op IG

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

De Tijdloze Fruitpap

op .

hell yes


Muziek. In alle mogelijke vormen, mijn papa was guitig met die paplepel. In het weekend ging de volumeknop keer op keer tot 'max' en mijn zus en ik vonden dit doodnormaal. Thuis, in de auto, onderweg naar de familie in de Vlaanders,... wij maar fonetisch meekwelen. Tot op de dag van vandaag ontdek ik nog steeds lapsus linguae waar mijn wangen knalrood van kleuren wanneer ik de echte tekst ontdek (gniffel).

Muziek. Verweven in mijn genen. Geperst in mijn bloed. Ik heb spijt dat ik geen instrument kan spelen, dat ik daar niet ergens min of meer in gepusht ben. Zingen kan ik niet, die ontgoocheling in de lagere school toen de pastoor zijn nieuwe koorelfjes kwam selecteren kwam hard aan. Maar groot gelijk; ik zong ooit liedjes in op mijn cassetterecorder (sorry lezers vanaf de jaren 90 ;)) en dit was Idool in zijn puurste vorm. Dénken dat het mooi klinkt, tot je het zelf hoort. Ik heb er eens goed om gelachen.

In mijn vriendschappen kwam dit ook vaak naar boven. Een 'klik' zat vaak verscholen in muziek; -kennis en -smaak. En zo werd ik ouder en begon ik naar fuiven, concerten en festivals te gaan. Ik kan niet zonder. In mijn eerste 3 maanden na de bevalling heb ik muziek zo hard gemist. De kids vroegen zoveel van me dat rust iets werd van nul decibel. Maar dat was gelukkig maar van tijdelijke aard want ik werd daar niet bepaald gelukkig van. Intussen ben ik weer helemaal mee. Oké, ik geniet nog iets teveel van Bazart live terwijl de rest van de wereld waarschijnlijk een knoert van een roloog geeft omwille van grijsgedraaid. Maar ik heb wat in te halen, quoi.

En zo kom ik tot de laatste dag van het jaar vandaag. Aftellen doe ik met de mooiste tijdloze muziek ter wereld. Jaar na jaar. Ik zou dit zo graag spenderen met mensen die evenzeer zo gebeten zijn door muziek. Gewoon een hele dag luisteren, genieten, meezingen, luchtgitaar en drums en waarom geen saxofoonsolo'tje erbij. Gelijkgestemden. Die ik telkens weer tegen het lijf loop op festivals. Dit jaar moeten missen wegens baby enzo, volgend jaar weer van de partij.

Zodadelijk loopt De Tijdloze op Studio Brussel zowat op z'n einde en ik kan de kriebels in mijn buik niet bedwingen. Het is tijd voor Will zijn allereerste fruitpap en die mag hij ervaren met het goed advies van Oasis (Don't look back in anger). Waarschijnlijk denkt Will 'Ik eet dit asap flink op zodat ze stopt met zingen'. Maar ik geniet. Daarna mag hij boeren op een van mijn alltimefavs, Brothers in Arms van Dire Straits. We blijven dansen en tranen rollen over mijn wangen.
Pearl Jam staat op 1, mooi. Maar zèlf een top 3 insturen lukt me wederom niet. Ik maak lijstjes, vul aan en schrap. Opnieuw en opnieuw. Teveel moois, teveel gevoel, teveel herinneringen. En ik hou ook van al dat nieuws, vaak zoveel dat het voor mijn part al wel in De Tijdloze mag.
Sorry Stubru, ik heb niet bijgedragen tot de uitslag. Maar ik ben wel een van je grootste fans.


Volg mijn hart voor muziek op Pinterest hier

 

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Operatie P

op .

Flinke Floris

Vandaag moet Floris onder narcose voor zijn 'pienel*'. Wegens erfelijkheid zat er namelijk niets anders op dan een circumcisie, aldus de specialist. Oké, hier moeten we ook nog door dit jaar. Een niet al te gezellig onderwerp, maar ik pen dit gauw neer voor ouders die hier ook mee te maken hebben.

Eerst en vooral praten we er niet al te veel over op voorhand, want het ventje moet niet te exact weten wat er gebeurt. Denk ik. Want zijn papa heeft er blijkbaar toch een soort tekeningetje bij gemaakt zodat Floris maar al te goed weet wat er gaat gebeuren. Slik. Ik kondig aan dat hij maandag niet naar school moet omdat hij een dagje naar het ziekenhuis moet. En van zodra hij wakker is, wacht er hem een mooi kado. We nemen ook Uno mee en dat spelen we voor hij naar de OK mag. Met een rustgevend middeltje wordt de kleine man wat slaperig. Uiteindelijk mag er één ouder mee tot hij in slaap is. Floris kiest mama en we rijden met de verpleegsters het bed tot in het operatiekwartier. Ik denk dat dit zo noemt omdat we er ook degelijk zolang staan wachten tot ze ons komen halen. De anesthesist zet hem een masker op en Floris begint reeds af te tellen van tien tot nul. Jammer genoeg gaat dit niet in tien tellen en begon hij wat angstig te worden. Perfect normaal want dat is de narcose die begint te werken. Just so one knows... 

Een dik half uur later rijden ze hem binnen in de kamer. En daar komt het ontwakingsproces (zucht). We hebben dit al eens meegemaakt, zie Operatie Tandjes van vorig jaar. Ongeveer een half uur huilt en jammert Floris en mag niemand hem aanraken. Alweer: perfect normaal gedrag sussen de verpleegsters ons. Die narcose doet gekke dingen. Achteraf weet hij hier niets meer van.
Na de uitwerking piept zijn traantjesgezicht boven het laken. Zijn infuus mag eruit, en tijdens die handeling (lees: naald uit zijn handje trekken) leiden we hem af met zijn welverdiende kado. Oef, een happy face. Even later mag hij stilaan wat water drinken. Als hij niet misselijk wordt, een hapje eten (pudding of een koek). Ik besef ondertussen dat ik zelf het ontbijt gemist heb en haal me in de cafetaria een duo sandwiches. Floris wil een hapje en eet zonder probleem die met kaas met veel smaak op. Volledig. Euhm... eetlust is een goed teken? ;)

De specialist passeert nog en geeft ons een foldertje met uitleg mee. Twee weken geen bad, geen warm water, niet sporten en 3x/dag zalf smeren. Floris is dolgelukkig dat hij 14 dagen op zijn luie krent mag zitten, de kadee.
Zalf aanbrengen moet met uiterste voorzichtigheid, maar lukt min of meer. Maar lieve deugd ik moet mezelf sterk houden. Dit ziet er zo verdomd pijnlijk uit! R.E.S.P.E.C.T. voor mijn kleine man. Hij houdt zich enorm sterk. De komende dagen doen we rustigaan en rust Fje goed uit. Na ongeveer twee weken is het zaakje goed en wel genezen en gaan we weer ploeteren in bad. Volgende week nog een controle en dan is dit hoofdstuk afgesloten, fjoew.

Nog een grappige anekdote, Mooiemam en Floris zouden anders niet bestaan ;)
In de kerstvakantie doen we wat uitjes in de stad voor kerstkado's en Floris kan het niet laten aan ie-der-een te vertellen over zijn pienel. En dat hij 2 weken niet meer mag sporten. 't Is zo'n babbelkous hahaha.

 

*Floris zijn taalvoutjes de dag van vandaag:

pienel ipv piemel
plameet ipv planeet
dinosauruns ipv dinosaurus (laten we het op dino houden, quoi)
laminaise ipv mayonaise (hij kan het juist zeggen maar weigert)
Netfelix ipv Netflix
#zalig

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Tooth or dare

op .

Tooth or dare

Beste Tandenfee,

Ik geef u graag mee dat er drukke tijden volgen.
Want terwijl de kleinste àlles tracht in zijn mondje te stoppen met melktand n°1 in de maak, verliest de grootste namelijk vandaag al zijn eerste exemplaar.

Floris vond 's middags op school dan eindelijk die onderste tand tussen zijn patatjes. Hij stond ook al een tijdje los en kon hem zelfs al horizontaal wiebelen met zijn tong. Toen ik hem gisteren voorstelde een bevorderlijk appeltje te eten, wou hij meteen de uitdaging aangaan. Maar nee hoor, uit angst voor pijn at hij de partjes met zijn kiezen op, hahaha. Enfin, het is dus zover. De tandarts spotte trouwens ook nog twee andere losstaande exemplaren. Dat belooft mooie foto's voor 2017 (gniffel)...

PS: vanavond slaapt Floris bij zijn papa; daar mag u dan eens diep in uw sacoche tasten :D

Groetjes,
Mooiemam

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Postnatale shizzle

op .

supermom

21 juli 2016, de officiële begindatum van mijn 'bevallingsrust'. Ahum. Een goeie drie maanden 'thuis', nog wel knal in de zomervakantie. Wat een gelukzak ben ik toch...
Het vloog voorbij, mijn verlof. Of ik ervan genoten heb? Wel, dàt is een verdomd dubbele vraag. Want jawel hoor, een kersverse baby is prachtig, en het feit dat Floris gezellig bij mij was de hele zomer kon niet beter getimed. Weet ook dat ik gelijk heb kennisgemaakt met het zogezegde 1+1=3 verhaal. Want de kunst is de baby de nodige aandacht te geven, maar niet te koste van grote broer. Lees: help.

Eerlijk gezegd vind ik dat ik dat enorm goed doe. De jongens zijn zodanig op elkaar afgestemd en Will krijgt meer knuffels, kusjes en aandacht van Floris dan van de rest van de wereld. Dus daar geef ik mezelf een pluim. Well done, mom.
Daar tegenover staat dan wel dat ik mezelf een tijdje iets teveel opzij heb gezet. En dat kreeg onverbiddelijk zijn uitwerking. De voormiddagen spendeerde ik aan feed/clean/poop/repeat voor Will en boterhamen smeren en tussendoor gezelschapspelletjes spelen met Floris zodat ik 's middags gefrustreerd wat koeken in mijn mond stopte om dan toch zeker voor 15u die douche in te springen. Allemaal in spoedtempo, want Will ging meer voor hazeslaapjes en hield zijn lange dut voor onze dagelijkse stadswandeling en Pokemonjacht en speeltuin met Floris. Lachen en genieten van het zonnetje, doen we.
Eenmaal september viel de zorg voor Floris tussen 9u en 15u30 weg en moest ik mijn organisatie stilletjes op punt stellen. Immers, de schooltas moet klaar. Tandjes poetsen, wassen en ontbijt. En graag tijdig op school in net gewassen en gestreken kleren. Gelukt, elke dag opnieuw. Maar wanneer ik 's morgens na school thuiskwam, plofte ik in de zetel met Will en gingen we Netflix bingen. Ja hoor, even weg van de realiteit en gewoon lekker veilig thuis. Ik had soms huilbuien. Zomaar. Verloor met momenten mijn zelfvertrouwen. Stelde alles in vraag. Had angsten om mijn mannen te verliezen. Meed persoonlijk contact. Wou slapen, maar dat ging niet. De techniek slapen-wanneer-de-baby-slaapt ging voor mij niet zo op. Ik ben namelijk zo'n type dat overal werk ziet. Clean house, happy spouse (ofzoiets)? Hebben we intussen dan maar een poetsvrouw aangenomen. Een zekere verademing, dat wel. Maar los daarvan is er nog steeds de was en de plas, tijd spenderen met de kiddos en een gezonde maaltijd op tafel brengen. Niet zo'n onoverkomelijke opdracht, toch?

Op sommige momenten voor mij wel, lieve lezers. En dat deed me emotioneel geen deugd. In november begon ik opnieuw te werken en die eerste week ging ik weer stralen. Wat had ik dit gemist! En zo'n fijne collega's dat ik toch heb. Zo ging alles stilaan weer beter en intussen zijn we twee maanden verder. Stand van zaken? Ook weer zus en zo, want ik slaag er niet in elke avond iets fatsoenlijks te koken, wat ik bijzonder erg vind. Om 20u nog starten aan een maaltijd zie ik vaak als een hele hoge berg waar ik nog over moet. En die kracht is even zoek. Herkenbaar? Ik hoop het, want ik ben een happy mama hoor. Alleen nog steeds op zoek naar de juiste regelmaat en organisatie. Mijn werkpunt voor 2017. #fistpump

 

Gelijkgestemd? Volg mijn Pinterest-pagina Motherhood ;) #tip

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren