Welkom

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Maxicosi muscles

op .

mom carrying it all

Ik zie veel Maxicosi’s op het onderstel van de babywagen in de stad. Alle begrip om korte afstanden te overbruggen, hoor. Maar te vaak laten ouders hun baby in dat voorgevormde bakje terwijl ze een hele namiddag shoppen. Lijkt me niet de bedoeling, toch? Zelf weigerde ik dus die opzetstukken voor mijn Bugaboo te kopen. Will zit in zijn maxicosi in de auto, in de kar in de supermarkt en wanneer ik hem afzet op de creche. En dat laatste, lieve mensen, dat is geen lachertje. Toch niet voor mij; voor zij die me zien ploeteren waarschijnlijk wel. Met pampertas aan een arm en baby van 9 kilo in maxicosi van ongeveer evenveel kilo aan de andere arm probeer ik elegant van en naar de auto te gaan.
Erg handig draagt die Maxicosi ook niet bepaald?!* Ik begrijp dat het qua veiligheid hoognodig is, hoor. Maar met mijn poging tot hoge hakken vanmorgen dacht ik: hier moet ik vandààg over schrijven. En momenteel is het nog winterseizoen, waarmee ik bedoel dat binnenkort –wanneer Will nog wat sappige kilo’s bijkomt- deze manoeuvers gelijk zullen staan aan een gegarandeerde zweetreet. Man man, hoe zwaar is dat toch! Mijn armen zijn intussen wat gewend en aan die spieren is dus geen sportschool gerelateerd.
Soit, nog een dik half jaar en stappen is een feit. Blijft het bakje lekker in de auto en calculeer ik een kwartier langer in om van en naar de opvang te gaan. Babysteps, babysteps.

*Ow ow ow!
Met wat gegoogel ontdek ik hier als bij donderslag de Cocobelt. Nog nooit gezien… iemand ervaring met dit ding? https://www.cocobelt.com/be/
Ik ga het –van zodra terug in voorraad- alleszins uittesten. Binnenkort een review op de GETEST-pagina!


Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Yes!

op .

Rock mommy

Weer een nieuwe lading herkenbaarheid om eens hartelijk te lachen op mijn Pinterest bord Motherhood.

www.pinterest.com/mooiemam
www.pinterest.com/mooiemam/motherhood
-> volgen volgen volgen (discobaar-a-moeder-gewijs)


Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Baby Blue Eyes

op .

Baby Blue Eyes

Dit plaatje heb ik ingestuurd voor de Babyspecial. VERLIEFD! Willie-Blue-Eyes is een half jaar en lijkt zijn blauwe kijkers te houden. Netjes geërfd van zijn oma... en daar ben ik he-le-maal niet kwaad om ;)

>> Inschrijven voor de Babyspecial kan nog tot 20 januari op www.babyspecial.be

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Postnatale shizzle II

op .

mommy with the fluffy hair

Van Becky with the good hair naar Mommy with the fluff hair... lees even mee:

Een dikke (ha!) week voor De Bevalling sta ik voor de spiegel en bedenk me dat mijn kapsel oer-maar-dan-ook-oersaai is. Tegenwoordig heeft iedereen zo'n lekkere lob (long bob), en dat wil ik ook. Mijn 'naturel' kleur categoriseer ik ook radicaal onder de S van snurk. Ik bel mijn kapster en mag meteen namiddag gaan. Blij! Enkele uren later heb ik een coupe soleil met keigezonde punten (ah ja, want er is zo'n goeie 15 centimeter afgeknipt). Had ik dit maar eerder gedaan... not.
Want lieve mensen, op dat moment waren mijn haren op hun best dankzij de hormonen. Maar eenmaal bevallen verandert het hele zaakje op mijn hoofd. Eerst en vooral hou ik vocht op. Lees: fat face. Combineer dat met een nieuwe coupe en dat gaf niet het beste resultaat. Ook het ontkleuren kreeg zijn uitwerking met het zonneke op mijn bol. Hier en daar een toefje stro in plaats van haar, ik heb meer olie gesmeerd dan een doorsnee garagist denk ik. Het enige wat stand hield waren mijn punten. Die genieten nog na van hun stevige knipbeurt.

Om het allemaal nog wat erger te maken, krijg ik met de wissel van de seizoenen een zekere vorm van haaruitval. Voordien verloor ik quasi geen haar; nu graai ik door mijn bos en heb ik er drie vast. Droevig word ik daarvan... Ik blijk na een bloedafname een hoop vitaminentekort te hebben en ga er tegenaan. Spuitjes B12 en pilletjes D. Bij de apotheker koop ik een doosje Anacaps op aanraden van een vriendin. Elke dag een pilletje. En de crèmeshampoo haal ik ook in huis. Voorlopig nog geen resultaat, maar dat duurt wel eventjes. Keep y'all posted onder de rubriek 'Getest'!

Maar hey, stay positive! Ik hèb nog haar op mijn hoofd en voorlopig ook in alle kleuren behalve grijs. Shit could be worse. En anders ga ik weer voor een kort kopke deze zomer, nah. #fistpump #mrsbrightside

Lees hier ook deel I van Postnatale shizzle

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

"Lewis"

op .

Lewis

Toen Will nog in mijn buik zat, vertelde Floris honderduit tegen iedereen over zijn toekomstige broertje "Lewis". Huh?! Floris koos blijkbaar in zijn uppie die naam voor zijn broer... hij had wel erg veel sympathie voor het karakter uit de film Meet the Robinsons (foto). Owkay, die naam was geen onmiddellijke no go, maar ook niet onze eerste keus. We hebben dus geprobeerd tot het einde om op hem in te praten, maar Lewis moest en zou het zijn (zo sprak hij ook dagelijks tegen broer-in-buik).
Twijfel alom, want misschien zou dit al een slechte start zijn voor de broertjesband? Nemen we dit eventueel als tweede naam? Of geven we echt toe aan Floris zijn willetje (ahaha)? Bon, op het moment dat Floris ons uiteindelijk vervolledigde in de bevallingskamer en zijn broertje voor het eerst in het echt zag, stelden we hem voor als Will. Met ingehouden adem keken we naar elkaar. Floris glimlachte breed. 'Hallo lieve Will, hier is grote broer'.  Lewis is nooit meer ter sprake gekomen ;)

Just for the fun of it; onze namenlijst anno 2016:
Boy: Will, Maurits, Jules, Harvey, Elliot, Leo, Julian,... Lewis?


Hey hey, binnenkort is er trouwens weer de Babyspecial van Het Belang van Limburg, altijd leuk te snuisteren tussen die snoetjes en namen!
Schrijf je uk in voor 20 januari >> www.babyspecial.be <<

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Food fighter

op .

True that!

Fier dat ik was, zo’n jaar of vier geleden toen Floris werkelijk àlles at. Asperges, vis, alle soorten fruit, soep. Vandaag beperkt zijn menukaart zich slechts tot een handvol gezonde zaken… En dan mag je weten dat hij ’s middags op school al warm eten krijgt. Maar het gaat verdorie moeilijk, met meneertje zijn complimenten. Ik hoop al een tijdje op ‘het einde van deze fase'; het plaatje hierboven zou misschien wel eens kunnen kloppen ;)

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Diapergate

op .

strijkapp protjes

We zetten 2017 in met een uitje naar Durbuy. Het vriest dus voorzie ik een zak vol sjaals, mutsen, handschoenen en reservekledij. Wat een volksverhuis toch altijd, he? Een uurtje later zijn we er al, geen idee dat de Ardennen zo dicht bij huis lagen. We parkeren en wat blijkt... we zijn 'de zak' vergeten. Geen paniek, in de pampertas zitten nog handschoenen van Floris en er is ook een kerstmarkt waar we de nodige zaken eventueel kunnen bijkopen. Keeping it cool here.

Na een heus sneeuwballengevecht en wat gekuier tussen de kraampjes krijgt onze kleinste telg honger. We warmen binnen in een brasserie lekker op terwijl Will op mijn schoot zit met zijn fles melk. Plots voel ik het behoorlijk warm worden down under... Alarm! Jeroen en ik schieten in actie en stellen alles in gereedheid voor Operatie Pamper Verversen. Immers, de dag voordien (eveneens op resto) had Will een accident waarbij alles langs zijn pamper was gelopen. Not again this time... dachten we. Maar helaas, het kwaad was al geschied. Poop everywhere. Ik grijp z'n wippende beentjes maar ze glippen uit mijn handen waardoor de currygele smurrie zich nog verder verspreid. This isn't really happening, is it (#kakaanmijnhand)?! Jeroen en ik proberen met z'n tweeën de schade te beperken, maar het ging te snel. Mijn (ook nog) laatste natte doekjes gebruik ik om Pampermans weer proper te maken. Alleen... zijn reservekleertjes lagen voor één keer in die bewuste tas.... thuis in de gang! Stonden we dan, met ons bloot ventje in al zijn contentement. Intussen komt Floris aan mijn broek trekken om te zeggen dat hij honger heeft. Hij herhaalt het nog zo'n vijf keer, zonder gehoor te geven aan mijn antwoord dat het zo wel zal komen. 'Mama ik heb honger en kan niet meer wachten!' en hoppa... ik schiet uit mijn krammen. Vuurwerk in mijn hoofd, trop is teveel.
Jeroen zegt even te kalmeren en rustig te gaan zitten terwijl hij Will wikkelt in mijn sjaal. Klets! Stoot hij daarmee mijn glas cola om; 20cl in vrije val in de pampertas. Aargh! Ken je dat van die nervous breakdown? Close, lieve mensen. Very close...

Maar als sterk koppel moet je kunnen relativeren, vergeven en vergeten en dat kunnen we gelukkig. Zo hebben we ons tripje in alle rust (en ook wel een beetje kou) verdergezet en nog genoten van elkaar en van Durbuy. Wandelen, foto's, centje gooien en een wens doen, pannekoek voor de mannen, glas bubbels voor de mama,... Wat een ongelofelijk gezellig en onvergetelijk stadje ;)

Enkele foto's op IG

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

De Tijdloze Fruitpap

op .

hell yes


Muziek. In alle mogelijke vormen, mijn papa was guitig met die paplepel. In het weekend ging de volumeknop keer op keer tot 'max' en mijn zus en ik vonden dit doodnormaal. Thuis, in de auto, onderweg naar de familie in de Vlaanders,... wij maar fonetisch meekwelen. Tot op de dag van vandaag ontdek ik nog steeds lapsus linguae waar mijn wangen knalrood van kleuren wanneer ik de echte tekst ontdek (gniffel).

Muziek. Verweven in mijn genen. Geperst in mijn bloed. Ik heb spijt dat ik geen instrument kan spelen, dat ik daar niet ergens min of meer in gepusht ben. Zingen kan ik niet, die ontgoocheling in de lagere school toen de pastoor zijn nieuwe koorelfjes kwam selecteren kwam hard aan. Maar groot gelijk; ik zong ooit liedjes in op mijn cassetterecorder (sorry lezers vanaf de jaren 90 ;)) en dit was Idool in zijn puurste vorm. Dénken dat het mooi klinkt, tot je het zelf hoort. Ik heb er eens goed om gelachen.

In mijn vriendschappen kwam dit ook vaak naar boven. Een 'klik' zat vaak verscholen in muziek; -kennis en -smaak. En zo werd ik ouder en begon ik naar fuiven, concerten en festivals te gaan. Ik kan niet zonder. In mijn eerste 3 maanden na de bevalling heb ik muziek zo hard gemist. De kids vroegen zoveel van me dat rust iets werd van nul decibel. Maar dat was gelukkig maar van tijdelijke aard want ik werd daar niet bepaald gelukkig van. Intussen ben ik weer helemaal mee. Oké, ik geniet nog iets teveel van Bazart live terwijl de rest van de wereld waarschijnlijk een knoert van een roloog geeft omwille van grijsgedraaid. Maar ik heb wat in te halen, quoi.

En zo kom ik tot de laatste dag van het jaar vandaag. Aftellen doe ik met de mooiste tijdloze muziek ter wereld. Jaar na jaar. Ik zou dit zo graag spenderen met mensen die evenzeer zo gebeten zijn door muziek. Gewoon een hele dag luisteren, genieten, meezingen, luchtgitaar en drums en waarom geen saxofoonsolo'tje erbij. Gelijkgestemden. Die ik telkens weer tegen het lijf loop op festivals. Dit jaar moeten missen wegens baby enzo, volgend jaar weer van de partij.

Zodadelijk loopt De Tijdloze op Studio Brussel zowat op z'n einde en ik kan de kriebels in mijn buik niet bedwingen. Het is tijd voor Will zijn allereerste fruitpap en die mag hij ervaren met het goed advies van Oasis (Don't look back in anger). Waarschijnlijk denkt Will 'Ik eet dit asap flink op zodat ze stopt met zingen'. Maar ik geniet. Daarna mag hij boeren op een van mijn alltimefavs, Brothers in Arms van Dire Straits. We blijven dansen en tranen rollen over mijn wangen.
Pearl Jam staat op 1, mooi. Maar zèlf een top 3 insturen lukt me wederom niet. Ik maak lijstjes, vul aan en schrap. Opnieuw en opnieuw. Teveel moois, teveel gevoel, teveel herinneringen. En ik hou ook van al dat nieuws, vaak zoveel dat het voor mijn part al wel in De Tijdloze mag.
Sorry Stubru, ik heb niet bijgedragen tot de uitslag. Maar ik ben wel een van je grootste fans.


Volg mijn hart voor muziek op Pinterest hier

 

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Operatie P

op .

Flinke Floris

Vandaag moet Floris onder narcose voor zijn 'pienel*'. Wegens erfelijkheid zat er namelijk niets anders op dan een circumcisie, aldus de specialist. Oké, hier moeten we ook nog door dit jaar. Een niet al te gezellig onderwerp, maar ik pen dit gauw neer voor ouders die hier ook mee te maken hebben.

Eerst en vooral praten we er niet al te veel over op voorhand, want het ventje moet niet te exact weten wat er gebeurt. Denk ik. Want zijn papa heeft er blijkbaar toch een soort tekeningetje bij gemaakt zodat Floris maar al te goed weet wat er gaat gebeuren. Slik. Ik kondig aan dat hij maandag niet naar school moet omdat hij een dagje naar het ziekenhuis moet. En van zodra hij wakker is, wacht er hem een mooi kado. We nemen ook Uno mee en dat spelen we voor hij naar de OK mag. Met een rustgevend middeltje wordt de kleine man wat slaperig. Uiteindelijk mag er één ouder mee tot hij in slaap is. Floris kiest mama en we rijden met de verpleegsters het bed tot in het operatiekwartier. Ik denk dat dit zo noemt omdat we er ook degelijk zolang staan wachten tot ze ons komen halen. De anesthesist zet hem een masker op en Floris begint reeds af te tellen van tien tot nul. Jammer genoeg gaat dit niet in tien tellen en begon hij wat angstig te worden. Perfect normaal want dat is de narcose die begint te werken. Just so one knows... 

Een dik half uur later rijden ze hem binnen in de kamer. En daar komt het ontwakingsproces (zucht). We hebben dit al eens meegemaakt, zie Operatie Tandjes van vorig jaar. Ongeveer een half uur huilt en jammert Floris en mag niemand hem aanraken. Alweer: perfect normaal gedrag sussen de verpleegsters ons. Die narcose doet gekke dingen. Achteraf weet hij hier niets meer van.
Na de uitwerking piept zijn traantjesgezicht boven het laken. Zijn infuus mag eruit, en tijdens die handeling (lees: naald uit zijn handje trekken) leiden we hem af met zijn welverdiende kado. Oef, een happy face. Even later mag hij stilaan wat water drinken. Als hij niet misselijk wordt, een hapje eten (pudding of een koek). Ik besef ondertussen dat ik zelf het ontbijt gemist heb en haal me in de cafetaria een duo sandwiches. Floris wil een hapje en eet zonder probleem die met kaas met veel smaak op. Volledig. Euhm... eetlust is een goed teken? ;)

De specialist passeert nog en geeft ons een foldertje met uitleg mee. Twee weken geen bad, geen warm water, niet sporten en 3x/dag zalf smeren. Floris is dolgelukkig dat hij 14 dagen op zijn luie krent mag zitten, de kadee.
Zalf aanbrengen moet met uiterste voorzichtigheid, maar lukt min of meer. Maar lieve deugd ik moet mezelf sterk houden. Dit ziet er zo verdomd pijnlijk uit! R.E.S.P.E.C.T. voor mijn kleine man. Hij houdt zich enorm sterk. De komende dagen doen we rustigaan en rust Fje goed uit. Na ongeveer twee weken is het zaakje goed en wel genezen en gaan we weer ploeteren in bad. Volgende week nog een controle en dan is dit hoofdstuk afgesloten, fjoew.

Nog een grappige anekdote, Mooiemam en Floris zouden anders niet bestaan ;)
In de kerstvakantie doen we wat uitjes in de stad voor kerstkado's en Floris kan het niet laten aan ie-der-een te vertellen over zijn pienel. En dat hij 2 weken niet meer mag sporten. 't Is zo'n babbelkous hahaha.

 

*Floris zijn taalvoutjes de dag van vandaag:

pienel ipv piemel
plameet ipv planeet
dinosauruns ipv dinosaurus (laten we het op dino houden, quoi)
laminaise ipv mayonaise (hij kan het juist zeggen maar weigert)
Netfelix ipv Netflix
#zalig

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Tooth or dare

op .

Tooth or dare

Beste Tandenfee,

Ik geef u graag mee dat er drukke tijden volgen.
Want terwijl de kleinste àlles tracht in zijn mondje te stoppen met melktand n°1 in de maak, verliest de grootste namelijk vandaag al zijn eerste exemplaar.

Floris vond 's middags op school dan eindelijk die onderste tand tussen zijn patatjes. Hij stond ook al een tijdje los en kon hem zelfs al horizontaal wiebelen met zijn tong. Toen ik hem gisteren voorstelde een bevorderlijk appeltje te eten, wou hij meteen de uitdaging aangaan. Maar nee hoor, uit angst voor pijn at hij de partjes met zijn kiezen op, hahaha. Enfin, het is dus zover. De tandarts spotte trouwens ook nog twee andere losstaande exemplaren. Dat belooft mooie foto's voor 2017 (gniffel)...

PS: vanavond slaapt Floris bij zijn papa; daar mag u dan eens diep in uw sacoche tasten :D

Groetjes,
Mooiemam

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Postnatale shizzle

op .

supermom

21 juli 2016, de officiële begindatum van mijn 'bevallingsrust'. Ahum. Een goeie drie maanden 'thuis', nog wel knal in de zomervakantie. Wat een gelukzak ben ik toch...
Het vloog voorbij, mijn verlof. Of ik ervan genoten heb? Wel, dàt is een verdomd dubbele vraag. Want jawel hoor, een kersverse baby is prachtig, en het feit dat Floris gezellig bij mij was de hele zomer kon niet beter getimed. Weet ook dat ik gelijk heb kennisgemaakt met het zogezegde 1+1=3 verhaal. Want de kunst is de baby de nodige aandacht te geven, maar niet te koste van grote broer. Lees: help.

Eerlijk gezegd vind ik dat ik dat enorm goed doe. De jongens zijn zodanig op elkaar afgestemd en Will krijgt meer knuffels, kusjes en aandacht van Floris dan van de rest van de wereld. Dus daar geef ik mezelf een pluim. Well done, mom.
Daar tegenover staat dan wel dat ik mezelf een tijdje iets teveel opzij heb gezet. En dat kreeg onverbiddelijk zijn uitwerking. De voormiddagen spendeerde ik aan feed/clean/poop/repeat voor Will en boterhamen smeren en tussendoor gezelschapspelletjes spelen met Floris zodat ik 's middags gefrustreerd wat koeken in mijn mond stopte om dan toch zeker voor 15u die douche in te springen. Allemaal in spoedtempo, want Will ging meer voor hazeslaapjes en hield zijn lange dut voor onze dagelijkse stadswandeling en Pokemonjacht en speeltuin met Floris. Lachen en genieten van het zonnetje, doen we.
Eenmaal september viel de zorg voor Floris tussen 9u en 15u30 weg en moest ik mijn organisatie stilletjes op punt stellen. Immers, de schooltas moet klaar. Tandjes poetsen, wassen en ontbijt. En graag tijdig op school in net gewassen en gestreken kleren. Gelukt, elke dag opnieuw. Maar wanneer ik 's morgens na school thuiskwam, plofte ik in de zetel met Will en gingen we Netflix bingen. Ja hoor, even weg van de realiteit en gewoon lekker veilig thuis. Ik had soms huilbuien. Zomaar. Verloor met momenten mijn zelfvertrouwen. Stelde alles in vraag. Had angsten om mijn mannen te verliezen. Meed persoonlijk contact. Wou slapen, maar dat ging niet. De techniek slapen-wanneer-de-baby-slaapt ging voor mij niet zo op. Ik ben namelijk zo'n type dat overal werk ziet. Clean house, happy spouse (ofzoiets)? Hebben we intussen dan maar een poetsvrouw aangenomen. Een zekere verademing, dat wel. Maar los daarvan is er nog steeds de was en de plas, tijd spenderen met de kiddos en een gezonde maaltijd op tafel brengen. Niet zo'n onoverkomelijke opdracht, toch?

Op sommige momenten voor mij wel, lieve lezers. En dat deed me emotioneel geen deugd. In november begon ik opnieuw te werken en die eerste week ging ik weer stralen. Wat had ik dit gemist! En zo'n fijne collega's dat ik toch heb. Zo ging alles stilaan weer beter en intussen zijn we twee maanden verder. Stand van zaken? Ook weer zus en zo, want ik slaag er niet in elke avond iets fatsoenlijks te koken, wat ik bijzonder erg vind. Om 20u nog starten aan een maaltijd zie ik vaak als een hele hoge berg waar ik nog over moet. En die kracht is even zoek. Herkenbaar? Ik hoop het, want ik ben een happy mama hoor. Alleen nog steeds op zoek naar de juiste regelmaat en organisatie. Mijn werkpunt voor 2017. #fistpump

 

Gelijkgestemd? Volg mijn Pinterest-pagina Motherhood ;) #tip

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Met baby naar de zon

op .

Will zomer'16

Onze eerste vakantie met z'n vieren spenderen we 10 dagen in een topappartement aan de Belgische kust. Will is 3 weken oud en de zeelucht doet hem (en ons allemaal) oh zoveel deugd. Kort na de middag is iedereen klaar om naar buiten te gaan en genieten we van zon, zee en strand. Heerlijk. Natuurlijk slaapt de kleinste man nog niet door en speelt de vermoeidheid wat parten, maar we zijn compleet en dat is al heel wat. De baby elke dag meerdere keren insmeren met sunblock is het grootste advies dat ik wil meegeven. Baby's hebben nog geen pigment en kunnen zonnestralen (zelfs met kleren aan en zelfs onder een parasol) niet aan. Lees: instant verbrand en dat wil je niet meemaken.
TIP: het babyproduct van de eeuw naar mijn mening  NAÏF Quality Baby Care

naif quality baby care zonnebrand baby en kids 100

Om de zomer van 2016 af te sluiten, trekken we eind september ook nog een week naar Spanje. Baby Will is intussen een dikke maand en wel klaar voor zijn eerste vliegtrip. Buckle up (ja, ook de baby: zie foto) and off we go. Bloednerveus speel ik allerlei mogelijke scenario's op het vliegtuig met zo'n kleine baby af in mijn hoofd. Maar dat blijkt niet nodig (fjoew). Bij het opstijgen drinkt hij een fles en bij het landen pit het ventje gewoon lekker door. Wat extra handen kan ik wel aanraden. Mijn ouders, zus en schoonbroer zijn er ook bij. Ieder koppel zijn eigen kamer en badkamer (verdieping, zeg maar) is wel nodig voor de privacy.
Ik ben dolblij dat we de knoop hebben doorgehakt om met onze bambinos op reis te gaan naar het buitenland.
En ik geef het nog even mee: mijn eerste ervaring met ons huis van Belvilla is de moeite!

Vakantiefoto's baby Will op IG

 Links

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Babyblues

op .

mommin

Vandaag start ik de dag met een chocoladekoek mét crème: een leftover van mijn overheerlijke verjaardagsontbijt gisteren. En ik vul aan met de geboortekoekjestrommel van Will. Met een giant schuldgevoel wetende dat ik zou gaan starten met mijn 'renovatiewerken*'. Dat gaat vandaag dus niet gebeuren... Waarom? Omdat het d'office een emodag is. Jeroen is na twee weken vaderschapsverlof weer aan de slag, Floris is aan zee met z'n papa en ik heb gisterenavond voor het eerst refluxsymptomen (die achteraf slechts eenmalig bleken te zijn) gespot bij Will. Verder mis ik mijn zus, mijn Mamy, zomer, festivals en *mijn lijn. Sorry folks, moest even van me af. Met dit neer te pennen besef ik plots ook weer waarom ik 5 jaar geleden gestart ben met mijn blog...

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

33

op .

bday33

Oh my... vandaag is mijn 33ste verjaardag. Met een kersverse baby op mijn taart beperken we het tot een gezellig uitje naar Maastricht. Jeroen nam speciaal voor mij nog een extra dagje vrij want zijn vaderschapsverlof is officieel voorbij. 's Morgens verwend met een luxe-ontbijt, 's avonds met een etentje in Wyck. En tussenin kuieren in de zon langs winkeltjes (die niet allemaal open zijn op maandag hmz...) en terrasjes. Dankjewel lieve schat. Je hebt er alles aan gedaan me toch een fijne verjaardag te geven en Floris niet te erg te moeten missen. Morgen back to reality, het zal een contrast zijn met de afgelopen twee weken. We hebben zoveel leuke uitstapjes gedaan met ons vier. Quality time ten top, alleen zo kan ik het omschrijven. Bijna middernacht, Will aan mijn borst. Nog even genieten van 'mijn' dag, inclusief traan en lach xx

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Borstvoeding II

op .

Borstvoeding II

'Ga je borstvoeding geven?'. Een vraag die blijkbaar velen boeit alvorens ik beval. Why do they even care, denk ik dan. Soit, ik antwoord gewoon doodleuk 'ja' en probeer de aandacht van mijn paar meloenen af te wimpelen. Want eerlijk gezegd twijfel ik...

Vijf jaar geleden ging het met Floris namelijk niet zo vlotjes. De pijn in het begin alsook het gevoel quasi niets anders te doen dan voeden ben ik nog niet vergeten. Floris interpreteerde het 'borst aanbieden op vraag' wel heel ruim waardoor ik transformeerde in een melkfabriek op volle toeren. Mijn boobs hebben haast elke cupmaat gekend :/ Daarenboven deed ik ook nog eens te geforceerd mijn best om hem juist aan te leggen waardoor ik een polsontsteking opliep met gips als gevolg. Tof voor Floris, zo eten op een keihard gipstapijt...

Daartegenover staat dan weliswaar het gegeven dat ik mijn baby alleen maar het beste wil geven. En dat is nog steeds mijn eigen kweek. En ja, uhu, de baarmoeder krimpt sneller dus de kilootjes gaan er wat sneller af.
Dus voilà, de pros en cons op voorhand in mijn hoofd. Iedereen heeft er zijn mening over (zucht, zwanger zijn...).

21 juli 2017. Tuurlijk geef ik borstvoeding; de hormonen nemen het integraal over en ik wil ervoor gaan. Verdorie dat loopt goed, ik verschiet ervan. De techniek pik ik meteen weer op en het doet geen pijn. I feel like a pro :)
Maar na enkele dagen laat mijn paar weten dat ze in overdrive gaan, snirlf. Het is en blijft een punt waar ik voorbij moet. Even doorbijten, zei mijn vroedvrouw aan huis... oh ja, over 'bijten' gesproken; Will zijn mond blijkt ook nog eens wat klein en zijn tong wat groot; hierdoor kan hij niet goed aanleggen waardoor ik d'office kloven krijg. Zo. Veel. Pijn. Want er is geen alternatief he. Wanneer de uk honger heeft, gaat ie er weer aan hangen. De moed zinkt in mijn teenslippers, ik ben moe en heb zeer en voel me even een hoopje verdriet. Waarom kan dit nu niet gewoon goed gaan?
Net voor ik wil opgeven ontdek ik gelukkig een bijzonder goed hulpmiddel: tepelhoedjes! Mijn kloven genezen snel en ik blijf de hoedjes gewoon verder gebruiken. Aanrader, mama's.


Dus borstvoeding he. Ik respecteer de beslissing van elke mama en hoop van harte dat ze die niet laat opdringen door anderen. In the end moet je het toch gewoon allemaal zelf doen. En als het in het koppeke niet goed zit, lukt het toch niet. De pijn is tijdelijk en gaat voorbij. Laat je thuis begeleiden door een vroedvrouw, daar heb je recht op en heeft me keer op keer vooruit geholpen. Probeer ook in zekere zin te genieten van de voedingsmomenten. Je opjagen heeft geen zin, geloof me. Jeroen en ik staan zo vaak op het punt te vertrekken nét wanneer baby Vernelen toch weer aangeeft honger te hebben. So be it.
Neem een abonnementje Netflix voor de nachten, zodat je niet steeds herhalingen van het nieuws ziet als je neigt in te dommelen zonder tv. En hey, wanneer je wil stoppen dan doe je dat gewoon. Afbouwen en klaar. Kleine tips van mezelf, ik geef ze maar even mee...
Wat zijn we toch een sterk ras he?

 

xx

 Links

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren